today has never happened

Αθηνα ώρα μηδέν

2010-10-23T19:05:00.006+03:00

Το φθινόπωρο με βρίσκει να γράφω πάλι για την Αθήνα. "Την πόλη που μισούμε να αγαπάμε". Η πόλη γερνάει, ανοίγει την κουρασμένη αγκαλιά της, μας κοιτάει με βλέμμα υγρό και κουρασμένο και εμείς τα παιδιά της συνεχίζουμε να απομυζούμε τους χυμούς της μέχρι και την τελευταία σταγόνα μέχρι να μείνει όμως τι. Κι όμως η πόλη αυτή έχει ακόμα κρυμμένους θησαυρούς για μας. Συνεχίζει ακόμα να μας εκπλήσσει και μας κάνει την ερωτευόμαστε τόσο βασανιστικά όσο θέλουμε καμιά φορά να φύγουμε μακρία της. Να στρέψουμε τα μάτια αλλού, μακρία από την σαπισμένη πλατεία της Ομονοιας. Πόσο διαφορετικοί κόσμοι συνυπάρχουν στην κοιλιά αυτής της πόλης. Το Ψυρρή μετατρέπεται σε china town. Ο Κεραμεικός, το επόμενο βήμα μετά το Γκάζι. Τα lofts θα έρθουν σύντομα κι εδώ. Κι ενώ η πόλη ψυχοραγεί προσπαθεί να θρέψει μέσα από τα σπλάχνα της τα παιδιά της αλλά και τα παιδιά αλλονών, ξένω. Δεν σου αξίζει κανείς που δεν μπορεία να σε καταλάβει.

Μια όμορφη βόλτα

2010-02-16T00:19:00.002+02:00

Γνωρίζοντας την ίδια μου την πόλη. Έτσι θα ονόμαζα τις βόλτες μου στην καρδιά της Αθήνας, που κάθε φορά με οδηγούν και σε νέες μικρές ανακαλύψεις. Είναι απίθανο αν σκεφτεί κανείς πως μπορεί να μετατρέψει ένα κοινό σαββατοκύριακο σε μια μικρή εμπειρία εξερεύνησης χωρίς να μετακινηθεί καν από τα όρια της πόλης. Μιας πόλης γεμάτης θησαυρούς, ψηφιδωτά ανθρώπων και εμπειριών. Μιας πόλης για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια.

Πάντα μου άρεσε να γράφω για την Αθήνα. Την αγαπώ και την πονώ μα πάνω από όλα τη ζω. Διαβάζω πολλά άρθρα τον τελευταίο καιρό για εκείνη μέσα στα πλαίσια μιας αστικής κουλτούρας που κυριαρχεί . Για να γράψω όμως για αυτή χρειάζομαι έμπνευση, μια έμπνευση που μπορεί να μου δώσει μόνο η ίδια μέσα από τον παλμό της ζωής της.

Ξεκινώντας για τη μεγάλη βόλτα χάνομαι μέσα στα στενά της Πλάκας. Ανεβαίνω στους Αέρηδες και διασχίζω δρόμους με αρχοντικά νεοκλασικά σπίτια. Δεν χορταίνει το μάτι τόση ομορφιά. Είμαι ήδη σε άλλη εποχή, στην ίδια πόλη όμως. Ανεβαίνω ακόμα πιο πάνω, αντικρίζω την πόλη από ψηλά και μου γελάει. Σκέφτομαι αν η γενιά μου θα δώσει πίσω τόση ομορφιά όση της χαρίζεται και χαμογελάω θλιμμένα. Βγαίνω στην παλιά αγορά και η Διονυσίου Αεροπαγίτου με περιμένει να την ανηφορίσω. Όχι σήμερα, έχει πολύ κόσμο και δεν μπορώ να τη μοιραστώ έτσι. Την ξεγελάω και στρίβω για να συναντήσω τον περιφερειακό του Φιλοπάππου. Μέσα από δρόμους όμορφους και μελαγχολικούς και γειτονιές με άρωμα άλλης εποχής, πιάνω Πετράλωνα. Στο γωνιακό ταβερνάκι του Οικονόμου, κάτω από τη σκιά μια ελιάς απολαμβάνουμε σταθερές αξίες σε γεύση. ‘Όταν σουρουπώσει θα μαζευτούμε για ποτά στη Βραζιλιάνα πάνω στην πλατεία και θα γυρίσουμε πίσω χορτασμένοι από αληθινές στιγμές.

Γεύση από τηγανιτές πατάτες

2010-02-16T00:10:00.002+02:00

Γεύση από φρέσκιες τηγανιτές πατάτες. Έτσι θα ονόμαζα την παιδική μου ηλικία αν με καλούσαν να την ταυτίσω με μια γεύση. Και να φανταστεί κανείς ότι εδώ και αρκετά χρόνια έχω αποκλείσει οικειοθελώς από το ημερήσιο διαιτολόγιο μου αυτό το τόσο λατρεμένο φαγητό. Κι όμως, αν σκεφτώ τα παιδικά μου χρόνια οι τηγανιτές πατάτες είχαν κυρίαρχο ρόλο στο πανόραμα των αγαπημένων μου γεύσεων. Τι ειρωνεία τώρα, θα σκεφτεί κανείς, μόλις αντικρίζω ένα πιάτο σερβιρισμένο με λαχταριστές χρυσαφένιες πατάτες για γαρνιτούρα, τις παραμερίζω επιδεικτικά με το πιρούνι μου και επικεντρώνομαι στο κυρίως θήραμα μου. Δεν γνωρίζω εάν αυτό σημειολογικά αναλύεται στο ότι πλέον έχει τελειώσει για εμένα η εποχή της παιδικής αθωότητας. Η εάν φοβάμαι ότι η γεύση τους δεν θα μου αποφέρει πλέον την ίδια ευχαρίστηση που μου έδινε τότε. Είναι περίεργο πάντως πως κάποιες συνήθειες κλείνονται στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων και θέλουμε να τις διατηρήσουμε εκεί για πάντα αναλλοίωτες και ανέγγιχτες μακριά από το ξεθώριασμα του χρόνου. Τι σημασία θα είχε άλλωστε για μένα πια η γεύση από τηγανιτές πατάτες χωρίς την αγαπημένη μου γιαγιά μου να μου φωνάζει από την κουζίνα φορώντας την καθιερωμένη καρό ποδιά. Ίσως η γεύση αυτή να μην ήταν πια η ίδια …

Αν οι λέξεις είχαν δύναμη

2009-04-04T01:44:00.004+03:00

Αν ο καθένας μας έκανε κάτι μικρό ίσως τότε γινόταν κάτι μεγάλο!
Μπορεί ένας απο εμάς να μην είναι τόσο δυνατός ώστε να σώσει τον κόσμο, όμως όλοι μαζί ίσως καταφέρουμε να τον κάνουμε λίγο καλύτερο. Θα μπορούσαν αυτά να είναι λόγια να ανήκουν σε έναν προεκλογικό λόγο όμως αν οι λέξεις αυτές ξεφύγουν από τον ξύλινο λόγο και τα ευχολόγια, τότε ίσως μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα απο εμάς τους κοινούς θνητούς. Δεν έχει σημασία να βρεις τον σκοπό αυτό είναι εύκολο αμα βρεις την δύναμη για να προχωρήσεις. Αν λοιπόν οι πολλές μας λέξεις γίνονταν έστω και μια μικρή καλή πράξη τότε θα μπορούσαμε να πούμε οτί αυτός ο κοσμός προχωράει.

O Joey & η Swetie ψαχνουν για μια αληθινή αγκαλιά

2009-04-04T01:29:00.003+03:00

Τα γλυκήτατα αυτα κουταβάκια τα παράτησαν μόνα τους.. Κάποιοι τον μάζεψαν αλλά εχουν και αλλα σκυλιά και πρότειναν να τον..ευθανατώσουν (!!!!) αν δεν τα αναλάβουμε εμείς.....Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας αν ενδιαφέρεστε σοβαρά να υιοθετήσετε ένα από τα γλυκά κουταβάκια που ψάχνουν σπίτι.

Joey & Swetie, τhesewonderful male & female dumped puppies are risking to be euthanized because the people who found them cannot hold them for too long....About two months old, so sweety..nobody for the moment can offer them a real home. Please contact us if you are interested to adopt them.

Ο ναυαγός της απέναντι όχθης

2008-06-18T16:49:00.003+03:00

Τα απλά είναι και τα ωραία! Πόσο συναισθηματικά πλήρης από εμπειρίες & αυτογνωσία πρέπει να είναι κανείς για να απολάυσει τις απλές ομορφιές της ζωής. Χαμένοι σε έναν ανταγωνιστικό καταναλωτισμό πολλές φορές προσπερνάνε μια πρωτογενή αυτόφωτης ομορφιάς εικόνα. Το απέραντο γαλάζιο, το χρυσό της ηλιαχτίδας πάνω στα μάλλιά μας, ένα αληθινό βαθύ βλέμμα που αντικατοπτρίζει μια ψυχή, η μυρωδιά του καλοκαιριου. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω...πολλές φορές και εν γνώση μου συμμετέχως στο χορό της ματαιοδοξίας. Ίσως κάποιος που με ξέρει θα έλεγε ότι δεν δικαούμαι να μιλάω για την αναζήτηση της απέρριτης απλότητας. Κι όμως ίσως είναι ακόμα πιο ειλικρινής η παραδοχή μου για αυτή την απλότητα, έχοντας πιάσει τον εαυτό μου να κολυμπά προς την απεναντι όχθη. Οταν μου δίνεται απλόχερα ξέρω να την εκτιμάω και να τη χαίρομαι.
Αλίμονο σε αυτούς που είναι δέσμιοι μιας συνεχούς απληστίας ... δεν θα μπορέσουν να γευτούν ποτέ την αλήθεια ... και να περάσουν στην απέναντι όχθη.

Το δικό μου Κέντρο

2007-11-25T20:32:00.000+02:00

Όταν το Καφέ Φίλιον λεγόταν Dolce

Όταν το σινεμά σήμαινε Αττικόν και θερινό στη Χάρητος με συνοδεία τυρόπιτας

Όταν παιχνίδι σήμαινε πλατεία Δεξαμενής

Όταν υπήρχε χάζι έξω από το καφέ Brazilian και το Zonar’s

Όταν ζαχαροπλαστείο σήμαινε Ελληνικό

Όταν αγοράζαμε μπαλαρίνες από το Λεμήσιο στη Λυκαβητού και γόβες λουστρίνι από το Salon Sklias

Όταν το κομμωτήριο ήταν ο Άγγελος

Όταν τα καλύτερα πάρτυ γίνονταν στο Mercedes στην πλατεία Κολωνακίου

Όταν πλατεία σήμαινε Tops & Λυκόβρυση

Όταν ψιλικατζίδικο ήταν ο «Λεωνίδας» στην Βουκουρεστίου

Όταν σοκολατάκια ήταν Godiva στη Βουκουρεστίουν πάλι

Με νοσταλγία για τις ηλιόλουστες Κυριακές με το άρωμα από τις νεραντζιές, την όμορφη πλευρά του κέντρου, ενός κέντρου που λίγοι ξέρουν να το ζουν όταν κλείνουν τα φώτα από τα μαγαζιά και οι μουσικές από τα καφέ.

Το Παληό Ελαιοτριβείο

2007-10-14T23:30:00.000+03:00

Αγιος Λαυρέντιος. 20 χλμ από τον Βόλο. Ομίχλη & υγρασία, δρόμος έρημος σκοτεινός γεμάτος στροφές. Μια μεγάλη απότομη κατηφόρα. Το αυτοκίνητο αρνείται να συνεχίσει. Και να μπροστά μας ζωντανεύει ένα ψεύτικο χωριό. Πλινθόστρωτα δρομάκια, πλατάνια, φύλλα φθινοπώρου, 3 ταβερνάκια και 2 τσιπουράδικα. Το παληό ελαιοτριβείο ζωντάνεψε ξανα με το μεράκι των ανθρώπων του. Πανέμορφος πέτρινος ξενώνας. Κάθετι διαλεγμένο με γούστο, τίποτα παράτερο. Πέτρα & ξύλο. Εικόνες που χορταίνουν το ματι. Άνθρωποι φιλικοί, απλοί. Έμαθα ότι στο τέλος του καλοκαιριού το χωριό γεμίζει μουσικές για μια βδομάδα. Θέλω να γίνω ένα με την ηρεμία του τοπίου.

‘Αγιος Λαυρέντιος, Πινακάτες, Αγιος Γεώργιος, Κισσός. Αξίζει τον κόπο.

Αν ψάξεις ίσως μπορείς κι ΕΣΥ να βοηθήσεις!

2007-08-29T22:27:00.000+03:00

Αξίζει μια επίσκεψη το blog http://helpgreece.wordpress.com/

Μια προσπάθεια έγκυρης και έγκαιρης ενημέρωσης σχετικά με τις συντονισμένες ενέργειες αρωγής που οργανώνονται.

Αν θες ρίξε μια ματιά ... ίσως ο τρόπος να βοηθήσεις βρίσκεται πιο κοντά σου από όσο νομίζεις

Δεν θέλω να γράψω για τις φωτιές

2007-08-29T13:22:00.000+03:00

Θα ήθελα- όπως όλοι μας – να μην είχαν συμβεί, ίσως για αυτό. Ίσως σκέφτομαι ότι όλοι γράφουν, νοιάζονται αλλά τελικά ουσιαστική βοήθεια είναι πολύ λίγοι εκείνοι που προσφέρουν. Και δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω. Καλή είναι η ηθική και η πνευματική συμπαράσταση αλλά σίγουρα δεν ειναι αυτό που επείγει αυτή τη στιγμή. Χρειάζονται πολύ ριζικές, αποτελεσματικές και πρακτικές κινήσεις που στην ουσία μπορεί να μην κοστίζουν και τόσο σε χρόνο, χρήμα και προσπάθεια απο μέρους μας. Ένα κιβώτιο γάλα, πόσιμο νερό ή κάποια χρήματα ίσως αξίζουν πιο πολύ για τους συνανθρώπους μας από μια σιωπηρή διαμαρτυρία μπροστά απο τη βουλή.

Την «σιωπηρή» διαμαρτυρία μπορούμε να την δείξουμε προς όλους τους ενδιαφερόμενους στις 16 Σεπτεμβρίου.

υ/γ Φωτογραφία με τα δέντρα να καίγονται δεν αντέχω να αναρτήσω. Η σκέψη μου είναι σε αυτούς που τα είδαν λίγα μέτρα μπροστά τους.

Περιμένοντας τις διακοπές

2007-07-31T12:39:00.000+03:00

Κάποιες φορές η αναμονή γεννά τόση χαρά που μπορεί και να ξεπεράσει σε ένταση το βίωμα μιας κατάστασης. Δεν το βρίσκω ανησυχητικό αυτό. Είναι χαρακτηριτικό της ανθρώπινης φύσης.

Περιμένοντας ένα χαρμόσυνο γεγονός, μια ευχάριστη περίοδο, τη βελτίωση μιας κατάστασης, το τέλος μιας δυσάρεστης μπορεί να προξενηθούν τόσο θετικά συναισθήματα τα οποία μπορεί και τελικά να μειώσουν την χαρά που θα δημιουργηθεί με καθεαυτό το γεγονός. Περιμένοντας κάνεις όνειρα, σκέψεις, σχέδια. Αυτά μπορεί να επιβεβαιωθούν, να διαψευστούν ή ακόμα και να υπερπληρωθούν.

Η αναμονή των διακοπών όμως ποτέ δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει σε ευχαρίστηση τις ίδιες τις διακοπές. Ο ήχος της θάλασσας, τα τζιτζίκια, το άσπρα νησιώτικα σπιτάκια, το φρέσκο ψάρι, τον ήλιο που καίει, την αλμύρα.

Έμειναν 4 μέρες…..

Αγαπημένες ασχολίες & μέρη στο κέντρο της Αθήνας

2007-07-23T18:29:00.001+03:00

Μου αρέσει να...

... τρώω στο Σκούφια στο Ρουφ και στο Φασόλι στα Εξάρχεια
... χαζεύω την Ακροπόλη από τη βεράντα μου
… να κοιτάζω από ψηλά τα φωτάκια της πόλης όταν κοιμάται
... χαλάρώνω στην πισίνα στο roof του Fresh στη Σοφοκλέους
... περπατάω στη Διονυσίου Αεροπαγίτου
... προσκυνάω τον επιτάφιο στο Μετόχι στην Πλάκα
... ακούω συναυλίες στο θέατρο του Λυκαβητού
... χαζεύω τους πλανόδιους και τα μικρομαγαζάκια στην Πλάκα
... ουζάκι στην πλατέια Αβυσηνίας
... καφές σο da capo τις Κυριακές το μεσημέρι
... να συναντιέμαι για μπύρες στο Tribeca
... ανακαλύπτω ξεχασμένες γωνιές πίσω από την Ακρόπολη
... ακούω Εν Λευκώ 22.00-24.00 τις καθημερινές
....αναπολώ το dolce και παλιές οικογενειακές στιγμές στο τωρινό Φιλιον
...να συνεχίζω να απολαμβάνω την σπιτική κουζίνα του Δημόκριτου
...να κάνω socializing στο Frame
… να διασχίζω τη λαική στην Ξενοκράτους
... να κατεβαίνω την Σκουφά μέχρι να γίνει Ναυαρίνου
... να πίνω τα πρώτα καλοκαιρινά ποτά στη Δελφών

Μικρές στιγμές στο κέντρο της πόλης με αγαπημένα μου πρόσωπα

Διακοπές στην Αίγινα

2007-07-23T17:53:00.000+03:00

Μετά απο αλεπάλληλες άκαρπες προσπάθειες εντοπισμού δωματίου στα κοντινά και ιδιαιτέρως δημοφιλή νησιά τουΑργοσαρωνικού – Σπέτσες, Ύδρα & Τζια – οδηγηθήκαμε στο νησί της Αίγινας.

Πρέπει να σημειώσω ότι ξεκινάγαμε την εξόρμηση μας στο κοντινό νησί της Αθηνάς με πολύ χαμηλές προσδοκίες. Επιβιβαστήκαμε στην «Αρτμεμη» ανακουφισμένοι από το άγχος εύρεσης θέσεως για το όχημα μας – πρέπει εδώ να σημειώσω ότι οι ακτοπλοικές εταιρείες που διαθέτουν τα εισητήρια για την Αίγινα δεν κλείνουν θέσεις δια τηλεφώνου.

Η ώρα στο πλοίο περασε χωρίς καν να το καταλάβουμε. Πριν καλά καλά αποχαιρετήσουμε το λιμάνι του Πειραιά αρχίσαμε να διακρίνουμε από μακριά τις πρώτες εικόνες της Αίγινας.Μόλις φτάνεις στο λιμάνι του νησιού το μάτι πιάνεται από τα παλιά νεοκλασικά. Ευχάριστη έκπληξη πλαισιωμένη από φοινικόδεντρα. Η αίγλη του ΄50 & του ΄60 ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Μια πρώτη σκέψη δημιουργείται στο μυαλό μου.. Αίγινα η αδικημένη. Αφήνω τη σκέψη και προσπαθώ να συλλέξω κι άλλα στοιχεία για να την ενισχύσω. Δεν αργούν να έρθουν..

Ο ξενώνας μας ένα πέτρινο σπίτι με αντίκες και ζεστούς οικοδεσπότες. Σημάδια χλιδής δεν υπάρχουν, υπάρχει όμως μια διάχυτη αύρα αρχοντιάς τόσο στο νησί όσο και στους ανθρώπους του. Μικρά μαγαζάκια με αντικείμενα τέχνης, Λαογραφικό Μουσείο με ζωντανές εκθέσεις και δραστήριους ανθρώπους, η ψαραγορά με τα ουζάδικα.

Πήγαμε για μπάνιο στην «κοσμική» παραλία του νησιού, αγαπημένο αραξοβόλι για τα σκάφη του σαβατοκύριακου, δυνατή μουσική, άφθονα ποτά και μπάρμπεκιου και reserve ξαπλώστρες. Φάγαμε φρέσκο ψάρι στην Πέρδικα και ελληνικές γέυσεις στον Μπάμπη, μια μοντέρνα ταβέρνα που θα μπορούσες να συναντήσεις στο Γκάζι. Χαζέψαμε νεόδμητα συγκροτήματα με σπίτια από ξύλο και πέτρα στο χρώμα της ώχρας και της καννέλας με πισινές. Ονειρικά ησυχαστήρια σε απόσταση αναπνοής από το άγχος της Αθήνας.

Μικρή απόδραση από την πόλη για ένα δίημερο. Θα ξαναπάμε και αυτή τη φορά χωρίς να ψάξουμε προηγουμένως στα άλλα κοντινά νησιά.

Αίγινα η αδικημένη.

Μεγαλώνοντας

2007-06-20T22:22:00.000+03:00

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνω χάνω την αίσθηση της όσφρησης…η αλήθεια είναι ότι ίσως χάνω την ικανότητα να συνδέω μυρωδιές με εικόνες. Αυτό σίγουρα το έκανα μικρή… εικόνες με ηλιαχτίδες και μυρωδιά από αρμύρα, εικόνες από την κουζίνα της γιαγιάς και μυρωδιά από φρέσκο- τηγανισμένες πατάτες, εικόνες με χιόνι και ξύπνημα για το σχολείο και μυρωδιά από μάλλινο…

Ναι τελικά αυτό είναι …δεν σταμάτησα να μυρίζω σταμάτησα να συνδέω! Τώρα η κάθε αίσθηση στο δικό της μεγαλείο. Ίσως έτσι εκμεταλλεύομαι καλύτερα την κάθε αίσθηση στο έπακρό της, μεμονωμένα, χωρίς δεκανίκια από τις άλλες, ίσως με κάθε αίσθηση μπορώ να φτιάξω εικόνες ολοκληρωμένες. Ίσως μεγάλωσα!

Παρατηρούσα μια κοπέλα στην στάση του λεωφορείου... κοίταζε συνεχώς την αντανάκλαση της στο τζάμι των αυτοκινήτων και στα τζάμια των γύρω πολυκατοικιών, όσο περίμενε. Διόρθωνε το τσουλούφι της και τράβαγε νευρικά την μπλούζα της. Η αγωνία να αρέσει. Νομίζω ότι και αυτό το χάνεις μεγαλώνοντας. Δεν χάνεις την αγωνία, απλά αποκτάς την σιγουριά. Αποκτάς μια οικειότητα με το είναι σου..αποδέχεσαι τον εαυτό σου και σταματάς να ανησυχείς απλά καλλιεργείς αυτό που έχεις. Μόνο έτσι νομίζω απολαμβάνεις αυτά που μπορεί να σου δώσει η ζωή.

Τελικά είναι ωραίο να μεγαλώνεις…

Κι εγώ θέλω να γίνω manager

2007-04-23T12:39:00.000+03:00

Μπορεί να μην ξοδεύτηκε ποτέ άλλοτε τόσος κόπος, χρόνος, χρήματα και φαιά ουσία για κάποιον άλλο τίτλο όσο για αυτόν. Απόφοιτοι αγγλικών και αμερικάνικων πανεπιστημίων, ιδιωτικών κολλεγίων, δημοσίων πανεπιστημίων κονταροχτυπιούνται στην αρένα του επιχειρηματικού κόσμου ώστε να αναγραφεί πάνω στην εταιρική τους κάρτα ο πολυπόθητος τίτλος του manager.

Product manager, brand manager, assistant manager, deputy manager, general manager…και πάει λέγοντας. Δεν έχει σημασία. Manager και ξερό ψωμί. Τελικά όμως τι ευθύνες εμπεριέχει η λέξη manager?

Πόσο τρομακτικό μου φάνηκε όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιογραφικό μιας κυρίας που επί 30 χρόνια κατείχε την θέση γραμματέως σε μια εμπορική αντιπροσωπεία και διαβάζοντας το βιογραφικό της είδα ότι εν ολίγης έκανε ότι ένας product manager, ένας υπεύθυνος δημοσιών σχέσεων, ένας υπεύθυνος διαφήμισης και ένας training manager κι όμως δεν της αποδόθηκε ποτέ κανένας από τους παραπάνω τίτλους.

Kι όμως από την εμπειρία μου έχω δει ότι οι τίτλοι αποδίδονται απλόχερα με αποτέλεσμα όλοι να είναι Head of something, ίσως μόνο και του ίδιου τους του εαυτού…what an irony.

Τελικά όμως τι ικανότητες πρέπει να έχει ένας σωστός manager?

Διορατικότητα, όραμα, ηγετική φυσιογνωμία. Πρέπει να αποτελεί έμπνευση για τους υφισταμένους του, να ενδιαφέρεται για την εξέλιξη των ανθρώπων που απαρτίζουν την ομάδα που ηγείται και να εργάζεται μεθοδικά προς την διαμόρφωση ενός υγιούς και δυναμικού οργανισμού.

Ο Νέο-Ελληνας

2007-04-11T15:25:00.000+03:00

Συχνάζει στα πιο in στέκια που εννοείται ότι έχουν τον τίτλο του prive club και δεν είναι προσβάσιμα και από τους κοινούς θνητούς αλλά λειτουργούν αυστηρώς με guest list. Αν μιλάμε και για εξωτερικό ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Γιατί εκεί σίγουρα δεν είναι δυνατόν να συναντήσεις τον πρώην γείτονα που ξέρει ότι δεν έμενες πάντα ΒΠ και ότι σε φώναζαν «Μήτσο» πριν το γυρίσεις σε «Δημήτριος» και ότι έβγαινες με την Κούλα από το κομμωτήριο απέναντι πριν πιάσεις την δίμετρη που λατρεύει τα balenciaga.

To ντυσιμό του από την κορυφή ως τα νύχια φωνάζει «έχω λεφτα» ή ακόμα πιο σωστά «έβγαλα πολύ πρόσφατα πολλά λεφτά»! Μέχρι και οι κάλτσες του φέρουν λογότυπο κάποιας αποκλειστικής μάρκας που έχει κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντύπα.

Δεν καταδέχεται ούτε κατά διάνοια να λιαστεί σε παραλία που δεν αποκαλείται ναυτικός όμιλος και δεν εχει τουλάχιστον 30 ευρώ είσοδο. Ο Αστέρας είναι πλέον για τις Ρωσίδες.

Φυσικά και έχει ιδιαιτέρως απαιτητικό ουρανίσκο, διδακτορικό γευσυγνωσίας και γνώσεις οινοχόου. Εάν κάτι δεν του προσφερεται σε αρκετά τσιμπημένη τιμή (50 ευρώ το κουβέρ), δεν αναφέρεται στα must to be visited places στην vogue δεν τον αφορά.

Ξοδεύει ένα σεβαστό μέρος του μισθού του σε ρούχα, φαγητό και γενικά στο luxury market. Λατρεύει τα resort, τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, τα jeep, τα εξωτικά νησιά, το χειμερινό σκι, τη fusion κουζίνα, τον personal trainer του, το feng sui, την ψυχολόγο και τη μανικιουρίστα του.

Οτιδήποτε έχει waiting list τον αφορά άμεσα, οτιδήποτε βγαίνει σε anniversary model υπάρχει μέσα στη ντουλάπα του. Εχει πάει τουλάχιστον μια φορά σε πασαρέλα, σε spa, σε μουσείο μοντέρνας τέχνης, σε καζίνο, σε chalet, στο ράλυ ακρόπολις, στην έκθεση executive cars, στο GB corner.

Μην μου πείτε ότι δεν ξέρετε κάποιον που να ταιριαζει στην παραπάνω περιγραφή γιατί θα μου πείτε ψέματα!

Σκέψεις ρομαντικές και ουτοπικές ίσως

2007-04-11T15:18:00.000+03:00

Αριστοκρατικά καπετανόσπιτα, τοπίο αρμονικό, γαλήνη στο βλέμα και στην ψυχή.

Έτσι θα περιέγραφα το Γαλαξείδι με μια φράση.

Δεν χρειάζονται πολλά και πολύπλοκα για να δημιουτγηθεί η αρμονία. Ποτό πάνω στο κύμα, θαλασσινά μέσα από τον αφρό της θάλασσας, δροσερό αεράκι και μυρωδιά αλμύρας. Τόσο κοντά και τόσο μακριά από την Αθήνα. Μια πολιτεία κουκλίστικη που σε συνεπαίρνει με την απλότητα και την αρχοντιά που αναδύει συνάμα.

Και μετά περάσαμε από την κοσμική Αράχωβα…ω τι διαφορά!

Σειρές από πούλμαν, εμπορικές καφετέριες, ακόμη και exclusive μαγαζί με προϊόντα F1. Που σε ένα ορεινο χωριο της Ελλάδας. Τύφλα να εχει το Μονακό! Και σας μιλάει κάποιος που είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης και του καταναλωτισμού. Αλλά μέχρι που? Μέχρι εκεί που δεν καταστρέφει ότι αυθεντικό μπορεί να εχει απομείνει όρθιο στις μέρες μας.

Σκέψεις ρομαντικές και ουτοπικές ίσως, σε μια Ελλάδα που ενώ είναι προικισμένη με τα καλύτερα επιμένει να πέφτει θύμα των περιστασιακών τάσεων.

Young & Promising

2007-04-04T01:59:00.000+03:00

Το είπε μια φίλη μου σήμερα, καθώς πίναμε ένα after office drink όπως συνηθίζεται να λέμε, σε ένα πολύ δημοφιλές στέκι του κέντρου και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα ατάκα. Ριχνοντας λοιπόν μια γρήγορη ματιά γύρω μου και καθώς η φίλη μου απαριθμούσε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στα νεα της εταιρικά καθήκοντα, δεν αργησα να καταλάβω τι εννοούσε.

Το μάτι μου έπεφτε όλο σε παρέες νέων, κοντά στην ηλικία μου, close to 30’s με corporate formal look. Ολοι ειχαν ενα κοινό σημείο στην γραμμή της καθημερινότητας τους. Μόλις είχαν τελειώσει τη δουλεια τους και ζουσαν το κύκνειο ασμα μιας αγχωτικής μέρας, σε ένα κοκτειλ προσπάθειας για επικοινωνία, μόδας και χαλάρωσης που μπορεί να σου προσφέρει ένα ποτο με φίλους.

Κι είμαστε οι περισσότεροι young & promising, με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια, με master degree, με θέσεις (με μεγάλους σε μάκρος τίτλους που συνήθως εμπεριεχουν τη λεξη manager) σε πολυεθνικές εταιρείες («εργοστάσια»). Young & Promising λοιπον, για τι? Για την ελπίδα ενός καλύτερου επιπέδου ζωής, με μεγαλύτερη ισορροπία προσωπικών και επαγγελματικών καθηκόντων? Με καλυτερες οικονομικές απολαβες? Ναι αλλα πότε?

Ειμαστε σιγουρα η πιο ανταγωνιστική γενιά, μια γενιά όμως στην οποία οι ευκαιρίες δεν δινονται ευκολα. Μια γενια που πρεπει συνεχώς να αποδεικνύει, ακομα και σε αυτούς που δεν αξίζουν, ποια ειναι και τι μπορεί! Μια γενιά που το corporate attitude εχει γίνει η δεύτερη φύση της, η ίδια γενια που ανακαλυψε το lounging και τη house.

Τι υπάρχει αραγε εκεί εξω?

Κώστας Μαλάμος

2007-03-22T16:43:00.000+02:00

O Κώστας Μαλάμος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. στην Αθήνα (1932-1937) και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωετρικό. 'Εχει επίσης φιλοτεχνήσει τοιχογραφίες σε εκκλησίες, δημόσια κτίρια κ.ά. Δίδαξε στο Κολλεγιο Αθηνών και την σχολή Βακαλό. Το 1960 ίδρυσε την Πινακοθήκη Νεοελληνικής Τέχνης στα Ιωάννινα.Το 1972 τιμήθηκε στην Αθήνα με το Β' Κρατικό Βραβείο Ζωγραφικης και το 1994 με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Κώστας Μαλάμος έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του σε μια μονοκατοικία με κήπο στο Λυκαβητό.

Το ατελιε του κόσμος μαγικός. Πινέλα, καβαλέτα, καμβάδες και το χρώμα της μπογιάς να αναδύει μαγευτικά από κάθε γωνιά. Επιβλητικά τελάρα με μισοτελειωμένα έργα που περίμεναν τον δημιουργό να τους δώσει υπόσταση και ζωή. Η εσωτερική σκάλα που οδηγούσε από το σπίτι στο ατελιέ δρόμος μυστικός. Δέκα σκαλοπάτια που σε οδηγούσαν σε αυτό τον κρυμμένο κήπο των χρωμάτων.

Τα νεοκλασικά σπίτια του Μαλάμου κρύβουν μέσα τους μια ολόκληρη εποχή.

Ιδιαίτερη αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Γιάννενα. Απόδειξη οι προσπάθειες του για την δημιουργία της Πινακοθήκης των Ιωαννίνων.

Δεσμός που σου προξενεί δέος η σχέση του με τη γυναίκα του, την Ιωάννα Μητσεά-Μαλάμου. Την Ιωάννα που ζει ακόμα μέσα από τα παστέλ λουλούδια της.
Χαρατηριστικός ο μπερές του, τα μαύρα κοκάλινα γυαλιά του και η ήρεμη δύναμη της φυσιογνώμιας του.

Ο Κώστας Μαλάμος έφυγε από κοντά μας την Τρίτη 20 Μαρτιου, θα ζει όμως πάντα μέσα από τα έργα του. Όπως έιπαν και οι φίλοι του στο τελευταίο αντίο, ο Μαλάμος μας άφησε μια κληρονομιά που στην εποχή μας τη χρειαζόμαστε τόσο.

Καλό ταξίδι θείε…

Πόσο minimal είμαστε τελικά?

2007-02-27T16:47:00.000+02:00

Oσο πιο πετυχημένος είσαι ...τόσο πιο εύκολα μπορείς να εκφράζεις την άποψή σου. Τόσο πιο εκκεντρικός πρέπει να γίνεσαι ώστε να διαφοροποιηθείς από το πλήθος, να τραβήξεις την προσοχή των γύρω σου και να κάνεις τους μικρούς ασήμαντους να νιώσουν άπειροι και άσχετοι…άσχετοι από την ικανότητα να παράγουν σκέψεις που εντυπωσιάζουν. Όσο πιο μπερδεμένα τα λες τόσο πιο έξυπνος είσαι λέει.

Και βγαίνουν ολοι αυτοί που έχουν βήμα και αρχίζουν να πλάθουν τα κατασκευάσματα τους. Αυτό είναι minimal σου λέει ο άλλος, είναι ψαγμένο. Μα καλά δεν το σκέφτηκε κανείς πριν από μένα? Μπράβο μου έκανα τη διαφορά.

Νομίζω όμως ότι κάπου έχει μπερδευτεί το αυθεντικά minimal από αυτό που προσπαθεί να γίνει…το αυθεντικά πρωτότυπο από αυτό που προδίδει την προσπάθεια και την αγωνία του να ξεχωρίσει. Πόσο γελοίο μπορεί να γίνει αυτό που δεν βγαίνει αβίαστα από την ψυχή μας..αυτό που εξυπηρετεί σκοπούς και θέλει να αποκαλείται αποτέλεσμα δημιουργίας!

Δεν ήθελα να πω κάτι συγκεκριμένο με όλα αυτά...

Βασιλιάς από εφημεριδόχαρτο

2007-02-27T16:21:00.000+02:00

Οι εφημερίδες όχι μόνουν ζουν και βασιλεύουν, αλλά πληθαίνουν κιόλας.

Μπορεί να είμαστε στην εποχή του webbing 2.0, μπορεί τα κανάλια να εκμπέμπουν δελτία ειδήσεων μιάμισης ώρας κάθε βράδυ και άλλες μικρότερες ενημερωτικές σφήνες κατά τη διάρκεια της ημέρας..όμως εμείς θέλουμε να το νιώθουμε το χαρτί. Να αφήνει το μελάνι το στίγμα του και να μαυρίζουν τα δαχτυλα..
Θέλουμε να ακούμε το θρόισμα των σελίδων από το ξεφύλλισμα.
Θέλουμε να τη διπλώνουμε και να την αφηνουμε στο τραπεζάκι του σαλονιού απέναντι από την τηλεόραση. Χαρτί διπλωμένο στα δύο- και τι χαρτί, εφημεριδόχαρτο, όχι σατινέ και ιλουστρασιόν!- αντίπαλο με τη μεγαλύτερη αγάπη της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το λεγόμενο «χαζοκούτι»..που όμως δεν λείπει από κανένα σαλόνι και δεν κλείνει σχεδόν ποτέ παρα μόνο όταν κλείνουν τα φώτα και η πόλη κοιμάται.

Και είναι η αποψή μου ότι η γενιά μας, η γενιά των 80-90’s έχει αγκαλιάσει ακόμα περισσότερο το μαγικό κόσμο της εφημερίδας. Μπορεί ο εφημεριδοπώλης να μην περιφέρεται πια αναμεσά μας..η εφημερίδα όμως είναι συνώνυμο του Κυριακάτικου πρωινού. Εγινε και free…εχει και δώρα. Το θέμα είναι όμως ότι όσα cd και αν τη συνοδεύουν παραμένει ο βασιλιάς από εφημεριδόχαρτο!

To καταραμένο κίτρινο χαρτάκι post it!

2007-02-20T10:59:00.000+02:00

Είναι παντού…πάνω στο γραφείο, πάνω στο ψυγείο, στον καθρέφτη, μέσα στο filofax..υπενθυμίζει, σημειώνει, υποδεικνύει…

Έρχεται να σου θυμίσει εκείνα που παραλίγο να ξέχναγες…ποιος είπε όμως ότι τελικά ήθελες πραγματικά να το θυνηθείς. Μήπως η πληροφορία ήταν τελικά άχρηστη και ορθώς ο εγκεφαλός σου ήθελε να την αγνοήσει. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πληροφορίες και δεδομένα..ας αφήσουμε τη μνήμη μας να επιλέξει εκείνα που θα συγκρατήσει. Εκείνα που πραγματικά περάσανε από το πρώτο φίλτρο και μπήκανε στον χώρο αποθήκευσης. Ας ακονίσουμε την μνημη μας χωρίς να την συνηθίζουμε σε έτοιμη τροφή

Αλήθεια, πόση χωρητικότητα σε ΜB έχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος…επιδέχεται αναβάθμιση..μπορεί να συνδεθεί με εξωτερικό σκληρό

Ας σταματήσουμε όμως να τον τροφοδοτούμε με δισκέτες…

Κι αν όμως αργήσουμε στην παρουσίαση του brief στον επόμενο πελάτη, αν ξεχάσουμε να πάρουμε το παιδί από τo φροντηστήριο.

Αλήθεια τα post it βγαίνουν σε άλλο χρώμα??

Tέλος εποχής

2007-02-19T22:34:00.001+02:00

Φεύγει η Τένια.

Η Τένια είναι η καλύτερη μου φίλη. Σπίτι πάνω κάτω. Ο τρίτος όροφος ανάμεσα μας μοναχα. Σε λίγες μέρες 3.000 χλμ ανάμεσα μας. Τόσο είναι από εδώ το Ντουμπάι. Διαφορά ώρας 2. Γνωρίζει άραγε σύνορα η φιλια?

Την Τένια νιώθω να την ξέρω από πάντα. Η τουλάχιστον από τότε που αρχισα να διαμορφώνω δυναμικά τα στοιχεία του χαρακτήρα που θα μείνουν πιστεύω για μια ζωή.

H Tένια είναι για μένα η Σκουφά, ο καφές στο da capo, τα ατέλειωτα ξενύχτια στην παραλιακή, τα πρώτα μπάνια στη Βουλιαγμένη, η bossa nostra, η Μυκονος, η υδρονέτα στην Υδρα, το Φιλιον, η Χάρητος, το Cavo, οι συζητησεις μας ,οι διαφωνίες μας, οι παρέες μας, η αλλαγή των εποχών μας...

Ξέρω ότι δεν θα χαθούμε, ξέρω ότι θα ξερει πάντα η μια τα νέα της άλλης. Αυτό που δεν ξέρω όμως είναι αν θα έρθουν ξανά οι στιγμες αυτες που ζήσαμε, που βγήκαν αβίαστα μεσα απο τα πιο ωραία, τα πιο αυθεντικά σκηνικά. Τα ταξίδια που κάναμα χέρι χέρι άλλοτε μακρινά και παράξενα βγαλμένα από μιαν άλλη ζωή άλλοτε τοσο κοντινά και γνώριμα όπως τα καφέ της Σκουφά.

Κλαίω όχι γιατί χάνω την Τένια..αυτο δεν θα συμβεί. Κλαίω όπως της είπα, γιατί έφτασε το Τελος μιας Εποχής. Τέλος εποχής λοιπόν για μας..τους μικρους ταξιδιώτες του κέντρου.Αρχή για άλλα μεγάλα ομορφα ταξίδια. Κοινό μυστικό για όλες μας όμως ότι έχουμε ζήσει..και θα συνεχίσουμε με τον δικό μας τρόπο.
Θα μου λείπεις πολύ

Συνέβη κι ας μην το πιστεύεις

2007-01-31T23:21:00.000+02:00

Το θέατρο είναι υποκειμενικό όπως και η αποδοχή και αντίληψη κάθε είδους θεαματος από τον καθένα μας. Για αυτό και ευδοκιμούν και τόσα διαφορετικά είδη και στυλ, ένα για καθε γουστο θα έλεγε κανείς.

Αν το γούστο μας συμπίπτει και αν θεωρήσουμε ότι πιστεύω ότι μπορώ να έχω μια αντικειμενική ματιά πάνω στην γενικότερες τάσεις και θέλοντας να πιστεύω ότι αντιλαμβάνομαι τα δρώμενα με τον σωστό τρόπο, τότε μπορώ να πω ότι αν κάτι μου άρεσε μπορεί να μην αρέσει στους άλλους ή οτι αν κάτι ειναι τόσο καλό και όχι τόσο εξειδικευμένο θα αρεσει σε όλους.

Πολύ γέλασα λοιπόν στο Μικρό Παλλάς με το έργο του Αθερίδη. Πολύ έξυπνες ατάκες, στον σφυγμό της εποχής. Κι οποιός πει ότι "ναι, αλλα μόνο έξυπνες ατάκες είχε" ποιος του είπε ότι ακουμε συχνά κάτι έξυπνο τον τελευταίο καιρό. Το καστ δενει πολύ καλά,μεταδίδοντας μια θετική αύρα στο κοινό.

Θα μπορούσα να γράψω αυτή την κριτική στο Αθηνόραμα αλλά μάλλον βρισκω αστεια την αντιπαράθεση των σχολίων που δημιουργείται και δεν διατίθεμαι να απαντήσω σε κάποιον που έχει διαφορετική άποψη, όχι γιατι είμαι αυθεντία άλλα γιατί αυτη έιναι η αποψη μου και δεν την έγρψα για να πείσω απλά για να τη μοιραστώ μαζί σας. Για οποιον θέλει να το ανακαλύψει η παράσταση είναι σε εξέλιξη..

Το θέμα είναι να λες στον εαυτό σου αυτά που δεν θέλει να ακούσει

2007-01-24T14:32:00.000+02:00

Ξεκίνησα θέλοντας να γράψω για τα μπουζούκια, που πήγα την περασμένη εβδομάδα, μετά από αρκετό καιρό. Τελικά άλλαξα γνώμη...

...θα γράψω για αυτά που σκεφτόμαστε αλλά δεν εκφράζουμε...για αυτά που είναι στο μυαλό αλλα δεν μετασχηματίζονται σε λέξεις...σε ανθρώπινη φωνή. Δεν θα ήταν όμως πιο τίμιο και πιο αληθινό αν όλοι εκφράζαμε αυθόρμητα τις σκέψεις μας. Χωρίς τη λογοκρισία του μυαλού και τον στερεοτύπων που έχουμε θέσει ή πολύ χειρότερα μας έχουν επιβληθεί. Χωρίς το φόβο, χωρίς την κολακεία, χωρίς απώτερο σκοπό και χωρίς πλάγιες λεζάντες. Μιλάω για straight foraward επικοινωνία.

Οποιος μπορεί να πει "Ναι δεν σε γουστάρω" μαγκιά του.

Μήπως όμως αυτό θα ισοπέδωνε όλο το savoir vivre και όλη την αγγελικά πλασμένη bourjoix κατάσταση που ζούμε;

Σίγουρα δεν μιλάω για αναρχία, ούτε για προσβολή προσωπικότητας...μιλάω για αλήθεια..για αυθεντικότητα και ντομπροσύνη. Γιατί να προσποιηθείς; Ποιον φοβάσαι & ποιον έχεις ανάγκη;

Όμως το θέμα είναι πιο βαθύ. Νομίζω ξεκινά από αυτά που τελικά λέμε στον ιδιο μας τον εαυτό. Όταν ο εσωτερικός μας διάλογος είναι ψευτικός πως θα αντικρύσουμε τους γύρω μας με διάφανα μάτια;

p.s για την ιστορία, η Μαρινέλα παραμένει η μοναδική αρχόντισσα της πίστας, από αυτές που δύσκολα θα ξανασυναντήσει ξανά τουλάχιστον η δικιά μας γενιά

Στο είχα πει ότι θα γράψω για τα multiplex!

2006-12-21T21:43:00.000+02:00

Ξεφυτρώνουν ένα ένα μέσα σε χρόνο dt, το ένα δίπλα από το άλλο, λες και έχουν μεταξύ τους μια σιωπηρή συμφωνια ghetto-ποίησης, μια άτυπη συμμαχία εξάπλωσης.
Μια συμμαχία με όραμα την μαζοποίηση.

Γιατί για μένα κινηματογραφός είναι

...να περιμένεις το δεύτερο κουδούνι για να ξαναρχίσει το έργο,
...να παίρνεις πρόγραμμα στο φουαγιέ
...να σχολιάζεις με τους φίλους τις εντυπώσεις στο ενδιάμεσο μαζί με τα νέα της εβδομάδας που δεν έχεις προλάβει να πεις απο το τηλέφωνο
...είναι η γρανίτα φράουλα
...είναι η τυρόπιτα στη Χαρητος
...είναι τα τραπεζάκια στη Δεξαμενή..
…είναι να καθεσαι όπου προλάβεις κι ας τύχει να κάτσεις σε μονή αν αργήσεις..

είναι όλα αυτά που θα θυμάμαι και θα με κάνουν να νιώθω σαν ήρωα από ταινία...

πόση ακόμα ευκολία θα αντέξουμε χωρίς να σβήσουμε τα σημαδια αυθεντικότητας που έχουν απομείνει στα απλά πράγματα της καθημερινότητας μας..

και λογικά αναρωτηθείς τελικά το έργο δεν παραμένει ίδιο;

Aθήνα μας ξεφεύγεις

2006-12-11T00:02:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν όλοι αισθάνονται έτσι για την πόλη τους..αν είναι αυτή η πόλη που ξυπνά αυτά τα συναισθήματα..ή αν τελικά είμαι εγώ και η ρομαντική μου διάθεση.

Πάντως η Αθήνα, το κέντρο της, τα έγκατα της..μου δημιουργούν ένα έντονο συναίσθημα εξερεύνσης αποπνέωντας όμως ταυτόχρονια μια απαράμμιλη οικειόητα. Κάθε δρόμος είναι με μια ματιά καινούριος, με μια δευτερη όμως περπατημένος και δουλεμένος στο μυαλό μου. Είναι ένα πολύ περίεργο déjà vu που βιώνω περπάτωντας στο κέντρο.

Έχουν γραφτει τόσο πολλά για αυτήν, τόσες προσπάθειες αποκωδικοποίησής της...όμως νομίζω ότι αυτή η πόλη θα συνεχίσει να μας ξεγελάει. Και να μας κλείνει το μάτι πονηρά...σας ξεφυγα πάλι, πιάστε με.

Αυτή την Κυριακή

2006-12-10T23:01:00.000+02:00

Σήμερα πήγαμε βολτα στο Γκάζι. Η Κανέλα ήταν γεμάτη. Ψάχναμε τα Σπιτάκια...δεν τα βρήκαμε. Καταλήξαμε στο Σκούφια.

Δεύτερη φορά που πήγαμε στο Σκούφια του Ρουφ απέναντι από την εκκλησία. Υπάρχει και το καινούριο αδερφάκι του στη Λόντου στα Εξάρχεια, δίπλα από το σπίτι μου. Εμείς επιμένουμε όμως στον Σκούφια του Ρουφ. Το καλοκαίρι τραπεζάκια έξω στην πλατεία. Εικόνα από νησί μέσα στο κέντρο απόκεντρο της Αθήνας.

Η δεύτερη φορά ήταν ακόμα καλύτερη από την πρώτη. Θα ξαναπάμε.

Θα πάμε και στην Κανέλα την επόμενη Κυριακή, με κράτηση όμως. Θα βρούμε και τα Σπιτάκια.

Είδα το φίλο μου το Μιχάλη μετά στο Clemente. Είχε πάει πριν στα Σπιτάκια...

H τέλεια ζωή της

2006-09-07T01:14:00.000+03:00

H Κάθι βούλιαξε με ανακούφιση μέσα στην δερμάτινη chesterfield πολυθρόνα της αφού είχε πρώτα σερβίρει στον εαυτό της ένα bourbon με δύο κομμάτια πάγο...πάντα δύο. Ήταν ότι χρειαζόταν μετά από μια κουραστική μέρα σαν τη σημερινή...έβλεπε τις σακούλες με τα ψώνια, ακουμπισμένες στο χωλ της εισόδου και δεν είχε καν όρεξη να δοκιμάσει τα καινούρια ρούχα που πήρε. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε να πάει πουθενά....ή για την ακρίβεια δεν την ενδιέφερε να πάει πουθενά.

Από τότε που έφυγε εκείνος, που ούτε το όνομα του δεν ήθελε να έρχεται στη σκέψη της, δεν είχε όρεξη για τίποτα. Ούτε το κους κους με τις αγαπημένες φίλες την γέμιζε, ούτε τα ψώνια, ούτε τα αποτελέσματα που θα έφερνε πάνω της το γυμναστήριο. Για την δουλειά ούτε λόγος. Εμφανιζόταν στο γραφείο και ήταν σαν να μην υπάρχει. Παγερή αδιαφορία για κάθε εξέλιξη και ίχνος δημιουργηκότητας σε κάθε της κίνηση. Όλα είχαν μπει σε αυτόματο πιλότο. Τα δείγματα με τα υφάσματα τη συλλοφή της επόμενης σεζόν του οίκου μπορούσαν να περιμένουν (εξάλλου υπάρχει χρόνος μέχρι το επόμενο καλοκαίρι..Νοέμβριος είναι μην τρελαθούμε κιόλας). Οι σκέψεις τις όμως δεν μπορούσαν να μπουν στην αναμονή..την προλάβαιναν και κατακυριέυαν κάθε κύτταρο της ύπαρξης της.

Που να είναι αυτός, πως βρήκε τη δύναμη να την αφήσει, αυτήν και την τέλεια ζωή τους. Αυτήν που όλοι κρέμμονταν από τα χείλη της, που θαύμαζαν κάθε της κίνηση, που τα τηλέφωνα δεν σταμάταγαν να χτυπούν από αυλοκόλακες που αναζητούσαν απλά την παρουσία της, να βρεθούν για λίγο στη σκια της λάμψης της.

Τελικά μήπως τα είχε βαρεθεί όλα αυτά αυτός; Μήπως η λάμψη της είχε ξεθωριάσει στα δικά του μάτια;

Από την άλλη θα μπορούσε απλά να πει στον εαυτό της ότι αυτός ήταν ένας παλιοεγωιστής που δεν άντεχε να βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα, δεν άντεχε να την ακολουθεί σε όλα αυτά τα κοσμικά πάρτι του κόσμου της μόδας που τον έσερνε μετά από χιλιάδες παρακαλητά. Και πως τώρα θα μπορούσε να βρει το καινούριο της θύμα, αφού αυτός ο αχάριστος δεν εκτίμησε το καλό που του είχε κάνει, πως αν είχε εκμεταλλευτεί τις γνωριμίες τις θα μπορούσε να ξεφύγει από την καριέρα του άγνωστου συγγραφέα και να γράφει σε ένα απο αυτά τα life & style περιοδικά που τόσο πολύ της άρεσαν κι αυτηνής. Ας της έκανε τελοσπάντων και ένα χατίρι... και ήταν σίγουρη ότι θα του έβγαινε σε καλό. Αυτά του έλεγε.

Τόσες άχρηστες σελίδες δακτυλογραφούσε στο laptop του για “το Έργο του” έτσι είχε βαφτίσει το βιβλίο που περίμενε να εκδώσει. Δεν μπορούσε λοιπόν να γράψει ένα αρθράκι για τον λαμπερό κόσμο της; Αυτά δεν του τα έλεγε, αυτά τα σκεφτόταν...Κι αν πάλι της είχε κάνει χάρη που εξαφανιστήκε, που γλύτωσε από αυτόν τον άχρηστο, τότε γιατί την πείραζε τόσο; Γιατί της έλειπαν οι πεταμένες εφημερίδες στο πάτωμα, οι τσιρίδες της να μαζέψει τα ρούχα του πάνω από το ποδήλατο γυμναστικής της, το φωτάκι που άναβε μέσα στη νύχτα γιατί του είχε έρθει μια έμπνευση;

Μήπως τελικά τον είχε κάνει κομμάτι της και ήταν αυτός που έφερνε την ισορροπία σε κάθετι που απάρτιζε την τέλεια ζωή της;

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα, ρούφιξε και την τελευταία γουλιά από το ποτό της και κατευθύνθηκε προς τις σακούλες με τα ψώνια. Ένιωθε μια απίστευτη όρεξη, ένα ακατανίκητο κίνιτρο την πλημμύριζε. Διάλεξε ένα βαθύ κόκκινο φόρεμα, για το οποίο είχε δώσει μια περιουσία αλλά άξιζε σίγουρα- την έκανε να νιώθει το λιγότερο θεά όταν κοίταζε τον καθρέυτη- και πιστέψτε με αυτό το συναίσθημα είχε ανεκτίμητη αξία για αυτήν. Έτρεξε στην ντουλάπα και έβγαλε τις γόβες που της είχε κάνει δώρο εκείνος και ήξερε πόσο του άρεσε να την βλέπει να τις φοράει. Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέυτη και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Ήταν αποφασισμένη, θα πήγαινε να τον βρει..δεν ήξερε που να ψάξει αλλά ήταν σίγουρη ότι θα τον βρει. Αν αυτό χρειαζόταν να κάνει για να βρει πάλι την τέλεια ζωή της αυτό θα έκανε. Και δεν είχε συνηθίσει την αποτυχία...

Ένας φίλος

2006-09-07T00:30:00.000+03:00

Φαντάζεσαι να είχες ένα φίλο..τόσο δικό σου που κανένας να μην γνώριζε την ύπαρξη του...έτσι και η Ελένη είχε τον δικό της προσωπικό, μοναδικό, καταδικό της φίλο. Έναν φίλο που ήταν όπως ακριβώς ήθελε εκείνη. Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της βρε παιδί μου. Με χιούμορ, με προσεγμένη εμφάνιση-όχι τίποτα το υπερβολικο βέβαια-δεν θα ήθελε κάποιον που να τραβάει τα βλέμματα.. Ο φίλος έπρεπε να βρίσκεται πάντα στη σκιά της και να αποζητά την παρέα της. Δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει, να προσποιηθεί, να ικετέψει. Ο φίλος ήταν πάντα εκεί και ξεστόμιζε τα λόγια που ήθελε να ακούσει.

Δεν το είχε πει σε κανέναν, αλλά αυτός ο γνωστός άγνωστος την ακολουθούσε παντού και ήταν πάντα σε ετοιμότητα να μοιραστεί μαζί της ανόμολογητες σκέψεις, να αναλάβει ευθύνες που αυτή ήθελε να αποποιηθεί...

Τον φίλο τον λέγανε Αχιλλέα, ωραίο όνομα, μεγαλοπρεπές, σαν αυτά που ταιριάζουν στους ήρωες. Ένας ήρωας που είχε ξεπηδήσει από την Τροία και βρέθηκε στα πεζοδρόμια και τα παγκάκια της Αθήνας. Ένας φύλακας άγγελος για την Ελένη που τη συνόδευε στις βόλτες γύρω από το Θησείο, που χάζευε μαζί του τα προσεχώς στα θερινά σινεμά και του μίλαγε ώρες για το καινούριο χτένισμα που σκόπευε να κάνει και πόσο πολύ θα της πήγαινε. Άλλος άνθρωπος θα γινόταν το Λενιώ.

Ένας ήρωας που μέσα από έναν φανταστικό Δούρειο ίππο είχε εισβάλλει στην ζωή της Ελένης. Στην απλή και συνηθισμένη ζωή της. Ένας ήρωας..Ω! Τι τιμή!Είχε όμως εισβάλλει στη ζωή της ή τελικά του είχε ανοίξει εκείνη μια μικρή κερκόπορτα με την θελησή της...ούτε η ίδια δεν ήξερε να δώσει μιαν απάντηση. Μίλαγε για αυτόν σε άλλους με θαυμασμό. Ο Αχιλλέας αυτό, ο Αχιλλέας το άλλο. Μέχρι που μια μέρα άκουσε την φωνή της να μιλάει στον αέρα....και τότε όλα έσκασαν σαν μια φούσκα...τσαφ

Symptosis

2006-08-28T23:21:00.000+03:00

Πόσο τρομακτικό είναι το άπρο που θέλει απεγνωσμένα να γίνει πολύχρωμο και όταν παραγεμίσει με χρώματα μη ταιριαστά αναμεταξύ τους γίνεται απεχθές στο μάτι. Αλήθεια, υπάρχει τρόπος να προβλέψεις την σειρά των χρωμάτων, την αναλογία τους πάνω στο καραβόπανο;

Η αρμονία δημιουργείται από σύμπτωση άραγε ή είναι απόρροια μαθηματικά υπολογισμένης σκέψης και στρατηγικής;

Όταν ένας τόπος μιλάει στην καρδιά

2006-08-19T19:31:00.000+03:00

Σέριφος…Άσπροι κύβοι αμφιθεατρικά χτισμένοι, μια χώρα οχυρό που στέκεται περήφανα ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο. Κάθε σπίτι μια αυλή, κάθε αυλή ένα φωτάκι μέσα στην Αυγουστιάτικη νύχτα που μαρτυράει μια ζωή, μια ιστορία. Ο τόπος αέναος παρατηρητής των εικόνων που εναλάσσόνται. Τα στενοσόκακα κρύβουν τα μυστικά των ανθρώπων. Εικόνες και βιώματα μπλέκονται μέσα στη σκόνη του αέρα και όταν καταλαγιάσσουν τα μελτέμια θάβονται όλα μες το χώμα κάτω από τις λιθοστρώτες πλάκες.
Μια χώρα που μιλάει στην καρδιά σου, που σε μυεί σε ένα ατέρμονο παιχνίδι μαντεψιάς για τους ανθρώπους που ρίζωσαν στα σωθικά της, που πολέμησαν για χάρη της.

What kind of Ice Cream flavor am I ?

2006-07-12T18:07:00.000+03:00

Rocky Road Ice Cream

Unpredictable and wild,know how to have fun.
Also a trendsetter who takes risks with new things.
Know about the latest and greatest - and may have invented it!

Most compatible with vanilla ice cream.

What Flavor Ice Cream Are You?

Madeleine Peyroux

2006-07-11T00:13:00.000+03:00

7 Ιουλίου, 2006
Θέατρο Λυκαβηττού

When the music reaches the sky...
when the sound is like a falling star on earth...that is when you know is the time to follow your dreams...

When only a human voice can open cells of your body that have never been discovered..than you can only bow in front of that unique gift

Friday night, everyone in the fairy theatre has been a witness of thruth..the truth that only real talent can prove..without masks...standing right there in front of us

cheers!

2006-07-10T23:43:00.000+03:00

1 oz vodka
1/2 oz triple sec
1/2 oz Rose's® lime juice
1/2 oz cranberry juice

Cosmopolitan cocktail- call me Cosmo- was created in 1975 by a steak house in Minneapolis.If you feel like a cosmo-girl, having a little bit of Carrie Bradshaw and her friends from Sex & The City in your blood order a Cosmo...and make a toast!

6 ounces Bombay Sapphire/Mercury gin
5 drops dry vermouth
2 small twists of lemon rind
2 Picholine olives

"Shaken not stirred", spelling those words when ordering a martini gives someting of a Bond to every man. Sean Connery has probably created most of the Martini drinkers that exist today...
The truth is that you can never have the same martini twice...

Oδός Γκούρα

2006-07-04T01:49:00.000+03:00

Aθήνα, Iανουάριος 2006

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα...αγόρι και κορίτσι αγκαλιάζονται...παγωμένα χέρια...ένα κασκόλ που το παίρνει ο αέρας..δύο ζεστές ανάσες...

Και η εικόνα χάνεται όσο ξεμακραίνω...δύο κουκίδες μέσα στο πλήθος, ένα ακόμη όνειρο μέσα στα άπειρα...και ομώς ταυτόχρονα τόσο μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Για εκείνες τις στιγμές που όλος ο κόσμος γίνεται ένα πρόσωπο...

ten ten

2006-07-04T00:48:00.000+03:00

Heroes are the invisible guardian angels of our innocense

Childhood Memories

2006-07-03T22:38:00.000+03:00

Small pieces of the greatest era...
Vague pictures on a colourful canvas...

Never let them go,
Never let them down